include_once("common_lab_header.php");
Excerpt for De volgende... en andere mini verhalen by , available in its entirety at Smashwords





De volgende…


En andere mini verhalen




Thrillers

door: Luc Vos



De volgende… en andere mini verhalen


Copyright © 2018 Luc Vos

Copyright cover © 2018 Luc Vos


e-Mail : luc@lucvos.be - web: www.lucvos.be


Andere boeken van Luc Vos:


Alleen… in het Westen

Ik besta…

Wraaktekens

Gevallen Maan, Millésime Sardine 3

Dappere Kleine Maan, Millésime Sardine 2

Millésime Sardine

Schaduwzijde

Schaduw van mijn Schaduw

De Klank van Rood

Infinity Alley

Coma

Cosmic Love

Off the Grid…

Klasse

Tot het einde mijner dagen

De eenzame weg naar de hel

Bij volle maan

Like my update, bitch!

De bezoekers

….


All rights reserved. Without limiting the rights under copyright reserved above, no part of this publication may be reproduced, stored in or introduced into a retrieval system, or transmitted, in any form, or by any means (electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise) without the prior written permission of both the copyright owner and the above publisher of this book.

This is a work of fiction. Names, characters, places, brands, media, and incidents are either the product of the author's imagination or are used fictitiously. The author acknowledges the trademarked status and trademark owners of various products referenced in this work of fiction, which have been used without permission. The publication/use of these trademarks is not authorized, associated with, or sponsored by the trademark owners.


*****

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/ of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopie, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.


*****

De volgende… en andere mini verhalen’ zijn volledig verzonnen verhalen, ontsproten aan mijn geest. Elke gelijkenis met bestaande plaatsen, gebeurtenissen, met levende of overleden personen berust op loutere toevalligheden.






De volgende…


‘Ik weet het niet!’

‘Je weet het wel.’

Ik weet het echt niet,’ huilt de man van rond de vijftig die voorovergebogen in de stoel hangt, zijn handen vastgebonden achter zijn rug, striemen licht geronnen bloed druppelen tergend langzaam langs zijn slapen naar beneden, zijn kalende schedel nat van het zweet. Met veel moeite richt hij zijn hoofd een beetje op en kijkt met van doodsangst doordrongen en om genade smekende ogen naar zijn aanvaller.

Ik geef je nog één kans,’ gromt de jonge vrouw met lange blonde haren, gekleed in jeansbroek en -hemd, die, een zweep in haar rechterhand, een soort tandartsentang in haar linker, met trage, dreigende stappen weer naar de man toekomt en haar hand opheft om een nieuwe zweepslag op zijn blote benen neer te laten komen.

‘Wie heeft John vermoord?’ snauwt ze.

‘Ik ken geen John.’

‘Je kent wel een John, iedereen kent een John,’ roept ze met overslaande stem, terwijl haar ogen vuur lijken te spuwen.

‘Ik ken écht geen John,’ huilt de man opnieuw met brekende stem. Zijn ogen draaien wild van links naar rechts, ze flitsen van de opgeheven hand met de zweep naar de andere hand waar een zo mogelijk nog pijnlijker wapen in verscholen zit, naar de deur een paar meter achter de vrouw.

‘Je kan niet ontsnappen,’ gromt de vrouw. ‘En niemand kan je horen. De enige manier om hier levend uit te geraken, is mij te vertellen wie John vermoord heeft.’

‘Ik weet het écht niet,’ schreeuwt de man. ‘Geloof me toch, ik ken geen John, ik weet niet wie er vermoord zou zijn, ik weet niets.’

De vrouw houdt haar stap in en laat de zweep een paar centimeter zakken. Bedachtzaam kijkt ze de man aan.

‘Wie is jouw contactpersoon?’ vraagt ze op iets rustiger toon, terwijl haar donkere ogen de man priemend opnemen.

‘Wat bedoel je?’ huilt de man, die merkt dat de vrouw hem misschien toch lijkt te geloven, maar tegelijk beseft dat deze nachtmerrie nog lang niet voorbij is.

Zijn smekende woorden weergalmen tegen de kale muren van de duistere ruimte waar hij in terecht gekomen is. Hij herinnert zich echter niet hoe hij hier beland is, het laatste wat hij weet, is dat deze vrouw hem op weg naar zijn werk aansprak, vroeg of hij vuur had, en toen ging het licht plots uit. Hij vermoedt dat ze hem op één of andere manier verdoofd en naar hier gesleurd heeft, kan moeilijk geloven dat deze vrouw hem alleen kan dragen, maar van een handlanger is er tot nu toe nog geen spoor te bekennen geweest.

‘Je weet goed genoeg wat ik bedoel,’ haalt een vreselijke snauw van de angstaanjagende vrouw Dave uit zijn warrige dromen, terwijl ze de hand met de zweep weer opheft en ook de tang in Daves richting duwt.

Hij huivert en rilt over zijn hele lichaam, hij meent te voelen dat hij in zijn eigen broek aan het plassen is, weet echter niet meer zeker of dit echt zo is, de controle over zijn lichaam is hij al even kwijt, het vocht kan evengoed van het angstzweet gekomen zijn. Het doet pijn, hij voelt zich beschaamd, tegelijk kan het hem op een vreselijke manier niet meer schelen.

‘Dat weet ik niet,’ huilt hij. ‘Ik weet echt niet waar je het over hebt. Ik ben een gewone boekhouder, ik werk in een groot boekhoudkantoor, ik werk voor klanten in heel het land, ik heb heel veel contactpersonen bij die klanten, maar ik weet niet wat je bedoelt, ik ken geen John en ik ken zeker niemand die vermoord is of die een opdracht gegeven zou hebben om iemand te vermoorden.’

Wie heeft er iets over een opdracht gezegd? Dat heb ik niet vermeld,’ brult de vrouw die een sprong voorwaarts maakt, nu op twee centimeter van Daves neus staat, de tang op de grond laat vallen en Dave met haar linkerhand bij de keel grijpt. De klauw van haar hand is ongewoon sterk en beneemt Dave de adem.

Wat weet jij van die opdracht? Vertel? Wie heeft jou de opdracht gegeven om John te vermoorden?’

Even wordt het zwart voor Daves ogen, deels door de steeds groter wordende druk op zijn keel, deels door de nog sneller groeiende angst die nu elke vezel in zijn lichaam verlamt, elke zenuw tot het uiterste doet spannen en alle zuurstof uit zijn lichaam opslorpt.

Wie!’ roept de vrouw opnieuw, terwijl ze de greep licht lost, ze wil hem nog niet doden.

‘Ik weet het niet,’ klinkt raspend uit Daves keel. ‘Ik weet echt niets. Ik weet niets van een opdracht, dat was een veronderstelling, ik weet het niet, ik kwam tot een conclusie, ik weet het niet, echt niet.’

De vrouw blijft hem indringend aankijken, haar ogen lijken pekzwart terwijl ze zonder knipperen in Daves ogen boren. Haar adem blaast gloeiend heet in zijn gezicht, het zweet breekt hem nog meer uit en Dave voelt hoe hij nu echt het bewustzijn dreigt te verliezen.

De vrouw laat Daves keel nu helemaal los, doet een paar stappen achteruit, kijkt, zoekt en vindt op de tafel aan haar linkerkant wat ze nodig heeft en komt, gewapend met een vlijmscherpe scalpel en een grote tang terug naar Dave.

Ik vraag het nu echt niet nog een keer meer, wie heeft John vermoord? Ik wil het nu weten of het eindigt hier.’

Dave zucht en kijkt de vrouw met grote ogen aan. Hij beseft dat het geen zin meer heeft. Hij weet dat de vrouw vastberaden is om iets uit hem te sleuren, dat ze hem niet gelooft, wat hij ook zegt.

‘Ik weet het niet,’ zucht hij haast onhoorbaar, terwijl hij de vrouw berustend aankijkt. ‘Ik weet het echt niet.’

‘Ok dan,’ knikt de vrouw. ‘Ik geloof je,’ zegt ze op zachte toon, terwijl Dave de blik in haar ogen ziet veranderen. Het is echter geen blik van geloven, geen blik van verlossing, het is een vreselijke blik die Dave zonder omwegen vertelt wat er gaat gebeuren, die Dave bevestigt dat het hier en nu voor hem ophoudt.

‘Waarom?’ vraagt hij nog bijna onhoorbaar, maar de vrouw antwoordt niet meer. Ze staart een ogenblik naar het mes, verlegt haar blik naar Dave, knikt kort droef en snijdt met een bliksemsnelle uithaal Daves levensader in zijn keel door. Ze wendt zich af, alsof ze niet kan zien wat ze net aangericht heeft, blijft roerloos staan tot alle geluid van Daves doodsstrijd is gaan liggen en loopt dan naar de andere kant van de ruimte.

‘Deze is het ook niet,’ zucht de vrouw, terwijl ze met zorgvuldige vingers en een indrukwekkend gevoel van eerbied een kleine, zwarte agenda uit de grote kast tegen de achterwand haalt en met vaste hand en een rode pen een dikke streep door Daves naam trekt, waarna ze even over de lederen kaft streelt, de zwarte agenda weer met een liefdevol gebaar sluit en zacht opnieuw in de kast legt.

‘Op naar de volgende,’ fluistert ze bijna onhoorbaar, waarna ze nog een laatste, ongeïnteresseerde blik op het levenloze lichaam van Dave werpt, hem in het klaarstaande bad met ongebluste kalk laat zakken, zich uitkleedt, haar kleren mee in het bad gooit, een propere jeans en net t-shirt aantrekt en naar buiten loopt, op zoek naar de volgende naam in haar kleine, zwarte agenda.



Tijd om te gaan


Geschrokken draait de jonge vrouw zich naar de vreemde, oude man, die zich over haar heen buigt en met raspende stem vraagt of zij van hier is.

‘Niet meer of niet minder dan jij,’ fluistert ze, ‘maar als je mij komt halen, doe geen moeite, ik ga nog niet mee.’

‘Weg


Moet ik hier.’

‘Niet veilig,’ zei hij.

Ik voel, zie het. Angst druipt van de muren, monsters staren door de kieren. Ze zijn er, ruiken ons, komen ons halen.

‘Naar waar?’ vroeg het meisje.

‘Ik weet het niet,’ zuchtte ik, de stank uit de muilen in mijn neus.

‘Alleen maar weg, weg van hier.’

De ondraaglijke lichtheid van de apps


Ken je dat gevoel? Als bezitter van een smartphone en wie is dat nu niet? Die oplichtende cijfertjes in de rechterbovenhoek van de apps.

Vijfentachtig mails die moeten gelezen worden. En liefst zo snel mogelijk.

Veertig Facebook updates wachtend op een like. Nu, niet treuzelen.

En waar zijn die Messenger berichten naartoe? Het kan toch niet dat er geen zijn? Dringend checken!

Snapchat, daar doen we niet aan, veel te vluchtig, je bent nog oldschool hé…

Vijfentwintig Instagram stories om te bekijken, beleven, en commentaar te geven.

Drie nieuwe vrienden om toe te voegen. Hoog tijd om een paar te ontvrienden? Balans moet juist blijven.

Minstens twintig check ins op FourSquare om te reviewen en op te commenten.

Nog eens vijf mensen die met je willen ‘connecten’ op Linkedin.

Drie niet te onderschatten tegenstanders op ‘Wordfeud’ die weer een verdomd goede en strategisch doordachte zevenlettercombinatie op het virtuele scrable bord gelegd hebben.

Drie gemiste oproepen. Niet belangrijk, wie belt er nog vandaag, dat is zo nineties…

Vier SMS’sen van vrienden. Om nog eens af te spreken. In real life toch niet? Duh.

Slechts vijf nieuwe topprestaties op Runkeeper. Hmm, dat kan beter. Dan gaan we voor Strava, kudos all the way!

Oh ja, dringend die vijfentwintig updates van die apps doen, kwestie van niet achter te lopen. En nog wat nieuwe apps uit de hitlijsten halen, bij de les blijven, jongen, bij de les blijven.

Just ja, niet vergeten te kijken wat je nu weer moet doen, want Wunderlist heeft nog iets te melden. Kan het zijn dat dat maar één ding is? Neen toch, klopt niet, checken die toko.

En Twitter, daar zijn toch minstens vijfentachtig updates te lezen. Amai, bijna niet bij te houden. Vergeten die handel, dat is voorbij.

Je vlucht naar de zon al opgestegen? Of geland? Flight+ meldt het je wel.

Nog iemand iets te melden op Skype? Neen, even niet, laat maar.

Heb je je dagelijks doel op je Apple Watch eigenlijk al gehaald? Neen? Helaba, zoniet hé, bewegen maat, komaan, haal die luie kont van de stoel en ga nog even stappen.

Hoe doen je aandelen het? Juist ja, die heb je niet.

Maar Paypal komt je wel netjes melden dat er weer wat centen afgegaan zijn. Netjes toch.

En zijn je Angry Birds al geland? Of je Pocket Planes?

Iemand jarig. Just ja, verdomme, bijna vergeten. Met dank aan Facebook om je daaraan te helpen herinneren.

En wat is die zes daar bij al de weerapps? Ah ja, daar moet je niks mee doen. Dat is gewoon de temperatuur.

Geen Slack vandaag, het is weekend, gelukkig. Dat is pas voor morgen.

En… oef, we zijn weer voor even rond. Alle meldingen verwerkt. Je kan weer effe rusten. Of niet? Begint daar alweer iets te knipperen? Pfff, zucht. Wat is zo’n smartphone toch een last…


De bergen


De zon schijnt schitterend over de bergen

Watervallen razen klet’rend naar benee

De man zucht, wat zal de inspanning vergen

Het geeft niet, het is niet erg, hij is tevree


Zwetend klimmen naar boven, puffen, hijgen

Wandelen over toppen, zicht op de sneeuw

Een ervaring om nooit over te zwijgen

Indrukwekkender dan dansen met een leeuw


De tocht naar beneden, lichter, toch zo hard

Heimwee naar rust, eindeloosheid, evenwicht

Het komt niet meer terug, maar blijft in zijn hart


Het leven hervat zijn gang, zo enorm vlug

De herinnering blijft, in de ziel gegrift

De man is blij, gelukkig, hij gaat terug

Oh die heimwee naar de zee...


Dagjes toeristen, vaste gasten, alle varianten

Bewoners, werkers, toevallige passanten

Starend naar de zee, de ondergaande zon, het opwaaiende zand

Die zalige symfonie van natuurelementen op het strand


De indringende geur van de viskraampjes aan de vismijn

Het verleidelijke aroma van de wafels en ijsjes, slecht voor de lijn

De mosselen op duizend en één manieren

De belofte om je lijn vanaf morgen niet meer te ontsieren.


De nooit aflatende stroom van dijkwandelaars

Zonnekloppers, zandvreters, mossel liefhebbers, van bleek tot paars

Dromend van vakantie, denkend aan het werk

Mijmerend, de zorgen van elke dag, groot en klein, zwak en sterk



Smachtend naar de zalf van de ruisende zee

Roepend op de pijnstillers van de ondergaande zon, doe mee

Rekenend op de verzachting van roomijs in een horentje op pot

Genietend van de roes van ne frisse Leffe op het terrasje in de zon, eindeloos genot


Mensen vergelijken, keuren, van commentaar voorzien

Dikker of dunner dan henzelf, punten tot tien

Mooier of lelijker dan zijzelf, punten tot acht

Beter of slechter voor hun ego dan verwacht


Etend met ogen, oren, handen en mond

Proevend van alles wat thuis niet eetbaar is, ongezond

Kijkend naar alles wat thuis niet zichtbaar is, vlees à volonté

Ervarend wat in de dagelijkse ratrace aan hun voorbij raast, ik wil congé


Des avonds, compleet zen en opgepept weer naar huis

Happy, relax, tot de file hen onverbiddelijk halt toeroept, we zijn nog niet thuis

Zuchtend, puffend in een lange rij stilstaande auto's

Vol met happy, relax, zen geweest zijnde medezonnekloppers, roepend op alle klojo’s


Vloekend op al die onwillige auto's: Rij dan toch door!

Of puffend in een overvolle, hete trein. Waar is die airco, daar betalen we toch voor!

Denkend: dit nooit meer opnieuw, dat is het niet waard

Vanaf nu blijven we thuis. Vakantie in Costa del Jardin, aan de eigen haard


Tot de volgende keer, tot de zon roept, tot de zee lokt

Dan rept de wagen zich toch weer naar zee, voert de trein hen terug naar de kust, tot alle verkeer weer stokt

Grote nood voelend aan de vitamines van de zee

Verlangend naar die unieke shot van zon, strand, zee, volk, ijsjes en zand, oh die heimwee

Lees meer van Luc Vos

www.lucvos.be


Alleen… in het Westen

Ik besta…

Wraaktekens

Gevallen Maan, Millésime Sardine 3

Dappere Kleine Maan, Millésime Sardine 2

Millésime Sardine

Schaduwzijde

Schaduw van mijn Schaduw

Infinity Alley

Coma

Cosmic Love

Off the Grid…

Klasse

Tot het einde mijner dag

De eenzame weg naar de hel

Bij volle maan

Like my update, bitch!

De bezoekers

….


27


Download this book for your ebook reader.
(Pages 1-15 show above.)